Budowle sakralne
Kaplice i kościoły w Oświęcimiu
Kościół Parafialny pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP
Pierwszy kościół z XII wieku, który stał w tym miejscu był budowlą drewnianą, która została spalona w czasie najazdów tatarskich w 1241 roku. Odbudowany kościół, pomimo kamiennych murów, spłonął w 1503 roku. Kościół odbudowano w stylu renesansowym. W późniejszych wiekach miasto, a więc także kościół trawiły liczne pożary – w latach 1656, 1863, 1881, a po każdym z nich miasto i kościół były odbudowywane.
Jest to kościół orientowany, trójnawowy, z dekoracjami stiukowymi. Nad wejściem z prezbiterium do zakrystii znajduje się portal z datą 1529. Ołtarz główny z figurami św. Piotra i Pawła reprezentuje styl późnobarokowy, pochodzi z XVIII wieku, ale w 2 połowie XIX wieku był przebudowywany. Oprócz niego na uwagę zasługują: krucyfiksy z XVII wieku (w kruchcie pod wieżą i na zewnętrznej ścianie wschodniej prezbiterium), marmurowa chrzcielnica z 1613 roku oraz epitafia (najstarsze z nich, poświęcone księdzu Hieronimowi Russockiemu, wykonane jest z czarnego marmuru, pochodzi z 1618 r.) i tablice pamiątkowe. Znajdują się tam także pamiątki z dominikańskiego kościoła p.w. św. Krzyża. Są to trzy obrazy z XVIII wieku (Matki Bożej Różańcowej, św. Jacka, św. Dominika), feretron, ornaty oraz zabytkowe kielichy mszalne z XVIII wieku. Pod zadaszeniem zewnętrznej wschodniej ściany prezbiterium umieszczony jest drewniany XVIII-wieczny krucyfiks.
W czasie prac remontowych przeprowadzonych na początku XXI wieku zlikwidowano polichromie ze scenami z Nowego i Starego Testamentu. Obecnie jasne ściany ozdobione są jedynie dyskretnymi złoceniami.
Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych
W pierwszej połowie XIV wieku powstał w Oświęcimiu pierwszy zespół klasztorny dominikanów. W jego skład wchodził gotycki kościół pod wezwaniem Św. Krzyża oraz budynki klasztorne. Kościół był budowlą jednonawową z prostokątnie zamkniętym prezbiterium. Wysokość murów wynosił 21m, a jego długość 55m. Nawa była przykryta drewnianym stropem, a prezbiterium posiadało sklepienie krzyżowo-żebrowe. Wejście dla wiernych znajdowało się od strony północnej, a wejście dla zakonników od południa. Oprócz ołtarza głównego posiadał trzy ołtarze boczne – św. Mikołaja, św. Magdaleny oraz Matki Bożej Różańcowej (obraz z tego ołtarza znajduje się w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Oświęcimiu).
Dwa wieki później dwukrotnie trawiły go pożary (w 1519 i 1564 roku). W XVII wieku dominikanie częściowo odremontowali budynek kościoła. Jednak w roku 1656 w czasie najazdu szwedzkiego został zniszczony zamek, a także spalono miasto. Pożar nie ominął też kościoła i klasztoru oświęcimskich Dominikanów. Na mocy dekretu z 12 stycznia 1782 roku dokonano kasacji zakonów, a budynki przeznaczono na sprzedaż. Od tego roku zabudowania stopniowo popadały w ruinę. Z pierwotnej zabudowy pozostał jedynie kapitularz – obecnie kaplica Św. Jacka, a także fragmenty murów kościoła.
Po opuszczeniu tego miejsca przez ostatnich zakonników budynki zmieniały właścicieli oraz funkcje. Znajdowały się w nich stajnie dla koni pocztowych, składy siana i słomy (od 1819 roku), składy handlowe (1872 rok).
W 1898 roku do Oświęcimia przybyli pierwsi salezjanie – odbudowali kościół, od tej pory p.w. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Dobudowano nowe prezbiterium, a kościół przeorientowano.19 sierpnia 1900 r. odbyło się pierwsze nabożeństwo w odrestaurowanej części ruin. Figura patronki zdobiła ołtarz główny od 1904 r., w 1907 r. została zastąpiona obrazem namalowanym przez oświęcimskiego malarza Jana Szczęsnego Stankiewicza. Obraz ten znajduje się w ołtarzu głównym do dziś, jest on kopią turyńskiego wizerunku Matki Bożej Wspomożycielki.
Od roku 1906 prowadzono prace wewnątrz kościoła. Wybudowano osiem ołtarzy pod galeriami, a 1921 roku zbudowano chór, w roku 1923 poświęcono kościelne dzwony, zabrane w 1942 roku przez hitlerowców. W 1953 roku przeprowadzono generalny remont kościoła, a w 1958 r. zbudowano organy. W latach 1962-1964 powstał nowy ołtarz główny. W dalszej kolejności wymieniono podłogę z drewnianej na marmurową posadzkę, wstawiono dębowe ławki i witraże. W latach 1975 - 1984 od strony zachodniej dobudowano nową, trzecią część świątyni.
Kaplica św. Jacka
Kaplica św. Jacka jest najstarszą budowlą w Oświęcimiu. Stanowi pozostałość po budynkach klasztoru dominikanów. Jest ona gotyckim kapitularzem z XIV wieku, który w 1594 został przemieniony w kaplicę św. Jacka Odrowąża, patrona dominikanów, z okazji wyniesienia go na ołtarze.
Zbudowany jest z cegły na planie prostokąta. Kaplica jest orientowana, dwuprzęsłowa, ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym; kamienne żebra o skromnym profilu, zwornikach okrągłych i wspornikach ostrosłupowych. Od początku XX wieku do jej wnętrza prowadził przedsionek z kamiennym portalem, nad którym umieszczona była rozeta.
Po wydaniu w 1782 roku przez Józefa dekretu kasacyjnego klasztoru OO. Dominikanów zespół obiektów sakralnych zaczął popadać w ruinę. Kaplica przechodziła z rąk do rąk, aż w 1894 roku, z inicjatywy miejscowego proboszcza Księdza Andrzeja Knycza udało się ją wykupić i odrestaurować. Nakryto ją wtedy dachem siodłowym zamkniętym szczytami z wnękami. wtedy też w kaplicy znalazł się witraż przedstawiający św. Jacka. Uroczyste poświęcenie kaplicy odbyło się 19 sierpnia 1894 roku. Kolejnej przebudowie uległa z inicjatywy salezjanów na przełomie XIX i XX wieku.
Wewnątrz kaplicy znajduje się wczesnobarokowe epitafium z czarnego marmuru. Jest ono pamiątką z czasów potopu szwedzkiego, a zostało ufundowane przez Agnieszkę z Bibersteinów mężowi, który poległ w walce ze Szwedami. W krypcie pod posadzką znajdują się kości książąt i kasztelanów oświęcimskich oraz dobrodziejów klasztoru, które zostały przeniesione z krypty dawnego klasztornego kościoła OO. Dominikanów, w czasie remontu z przełomu XIX i XX wieku.
Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Bolesnej
Pierwszy budynek klasztoru Sióstr Serafitek został ukończony w roku 1895. Obecnie połączony jest z kościołem parterową przewiązką. Budowę kościoła rozpoczęto dwa lata później, a ukończono w roku 1899. Jest to niewielki budynek wzniesiony w stylu neogotyckim, z nietynkowanej cegły, opięty przyporami, z przedsionkiem od strony zachodniej i prezbiterium z absydą po stronie wschodniej, przykryty dwuspadowym dachem zwieńczonym sygnaturką.
Jednonawowe wnętrze kościoła ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym jest tynkowane i pomalowane na biało. W przedsionku, po lewej stronie, umieszczono nagrobek Matki Założycielki Zgromadzenia - Marii Małgorzaty Łucji Szewczyk. Wewnątrz kościoła, w prezbiterium, znajduje się piękny ołtarz główny - neogotycki, z końca XIX w., a po bokach, w nawie - symetrycznie ustawione ołtarze boczne z wizerunkami św. Franciszka z Asyżu i św. Antoniego z Padwy. Rzeźba Piety, widniejąca w ołtarzu głównym, pochodzi z początku XX w., a witraże w oknach - z 1950 r.
Po stronie północnej świątyni znajduje się secesyjno-modernistyczny budynek z lat 1905 - 10 - Dom Pomocy Społecznej, prowadzony przez siostry. Wschodnia i zachodnia część obszaru to natomiast ogród i sad klasztorny.
Su opinión
Comparte tus pensamientos
Nadie ha dado todavía una opinión. Si quieres compartir tus propias impresiones, recomendar el objeto o para advertir a alguien por favor describir aquí.
El come2europe.eu los editores no asumir la responsabilidad de las declaraciones de los Netizens publicados en el servicio de sitios web, y se reserva el derecho a corregir, reducir o eliminar los comentarios que contengan prohibida por la ley, también reconoció ofensivamente o infringir las normas de contenido social en contra de su voluntad