Festiwal "Europa - sztuka bez granic"

2-19 maja 2008, Teatr Nowy w Krakowie

Już od 2. maja rusza w Teatrze Nowym w Krakowie kolejna edycja Festiwalu Europa – sztuka bez granic. Do Krakowa zawitają twórcy z Berlina, Lipska i Poczdamu. Impreza potrwa do 19 maja.

W ramach Festiwalu odbędzie się 25 imprez, w tym spektakle, wernisaże, koncerty oraz spotkania z twórcami.

Theater Lofft z Lipska zaprezentuje adaptacje polskich dramatów: „Nocnego autobusu” Michała Walczaka oraz „Macicę” Marii Wojtyszko, oba w reżyserii Alexandra Schellinga. Pierwszy z nich został nagrodzony przez jury festiwalu teatralnego 10. Heidelberger Theatertage 2007. Theaterschiff Potsdam z Poczdamu pokaże „Zimę pod stołem” Ronalda Topora, z kolei Teatr Nowy przygotował inscenizacje na podstawie dwóch niemieckich tekstów. „Amok, moja dziecinada” Thomasa Freyera (reż. Iwo Vedral) zajmuje już stałą pozycję w repertuarze, natomiast „Kuszenie cichej Weroniki” na podstawie opowiadania austriackiego pisarza Roberta Musila (w reżyserii Szymona Kaczmarka), będzie miało dopiero swoja premierę w czasie trwania przeglądu.

W galerii Teatru Nowego zaprezentują swoje prace artyści z berlińskiej grupy Kolonie Wedding, a także rzeźbiarz Sławomir Gęsiak. W tym roku dominuje różnorodność formy ekspresji (od rzeźby przez instalacje do performance’u) jak i tematyki. Instalacja „Majenie” (Kolonie Wedding) nawiązuje do polskiej tradycji przystrajania domów w czasie Zielonych Świąt a fotografie Karen Stukes („Camera obscura”) są inspirowane teatrem, operą oraz scenografią. Performance "Na końcu modernizmu stoi ponownie początek – nagie i bezbronne życie" tematycznie odwołuje się do filozofii Agambena Giorgio i stanowi głos w sprawie terroryzmu.
W programie także koncert 3 Boys Move (Marcin Cecko, Jan Drawnem, Piotr Głowacki), zespołu złożonego z poety i dwóch aktorów - grających i śpiewających oryginalne liryki w niecodziennej przestrzennej aranżacji Romy Gąsiorowskiej.

Festiwal Europa to przedsięwzięcie kulturalne mające na celu konfrontację sztuki polskiej i niemieckiej na wszelkich płaszczyznach oraz wymianę artystycznych doświadczeń. To jedyne tego rodzaju wydarzenie tej skali w Krakowie. Imprezę organizuje Teatr Nowy w Krakowie.

Repertuar

czwartek, 1 maj 2008

• 19:15  „Nocny autobus” – spektakl - Theater Lofft - Lipsk

piątek, 2 maj 2008

• 19:15  „Kuszenie cichej Weroniki” – spektakl – Teatr Nowy – Kraków

sobota, 3 maj 2008

• 19:15  „Kuszenie cichej Weroniki” – spektakl – Teatr Nowy – Kraków

niedziela, 4 maj 2008

• 19:15  „Kuszenie cichej Weroniki” – spektakl – Teatr Nowy – Kraków

piątek, 9 maj 2008

• 19:15  „Na końcu modernizmu stoi ponownie początek – nagie i bezbronne życie" -
  performance  - Kolonie Wedding – Berlin
• 19:45 "Majenie" – instalacja – Kolonie Wedding – Berlin
• 19:45  „Camera Obscura”  - wernisaż – Kolonie Wedding – Berlin

sobota, 10 maj 2008

• 19:15  „Zima pod stołem” – spektakl – Theaterschiff Potsdam – Poczdam

niedziela, 11 maj 2008

• 19:15  „Kuszenie cichej Weroniki” – premiera spektaklu – Teatr Nowy – Kraków
• 21:00 „Na marginesie” – wernisaż – Sławomir Gęsiak

czwartek, 15 maj 2008

• 19:15  „Amok moja dziecinada” – spektakl – Teatr Nowy – Kraków
• 21:00 „3 Boys Move - koncert.
  Impreza zaproszona przez Nową Minę Kultury w ramach Festiwalu Inicjatyw Niezależnych Artystycznie  www.mina.com.pl

piątek, 16 maj 2008

• 19:15  „Amok moja dziecinada” – spektakl – Teatr Nowy – Kraków

sobota, 17 maj 2008

• 19:15  „Macica” – spektakl – Theater Lofft – Lipsk

niedziela, 18 maj 2008

• 19:15  „Kuszenie cichej Weroniki” – spektakl – Teatr Nowy – Kraków

Spektakle

„Kuszenie cichej Weroniki” w Nowym Teatrze.

W Teatrze Nowym trwają próby do „Kuszenia cichej Weroniki” Roberta Musila. Spektakl reżyseruje Szymon Kaczmarek (WRD PWST). W obsadzie Karolina Sokołowska i Tomasz Nosiński.

Tytułowa bohaterka mieszka z ciotką i dwoma mężczyznami: Demetrem i Johannesem. Z tym ostatnim łączy ją szczególna więź, niemal duchowe powinowactwo, które z braku lepszego słowa można nazwać miłością. Demeter natomiast wprowadza ją w świat erotyzmu, który Weronika jednoznacznie kojarzy ze zwierzęcością. Kiedy Johannes proponuje jej wspólny wyjazd, dziewczyna odmawia, tłumacząc, że nie może opuścić swojej chorej ciotki.

« „Kuszenie cichej Weroniki” to tekst o dojrzewaniu do istotnej zmiany, zapadaniu się w doświadczeniu. Kluczem do jego zrozumienia jest przemiana, która zachodzi w życiu bohaterów. » – mówi Szymon Kaczmarek. To także opowieść o ludzkich pragnieniach i fantazjach oraz samotności, której nie da się przezwyciężyć. Można tylko się do niej przyzwyczaić. Weronika nie ulega pokusie i zostaje w swoim ponurym domu prawie sama.

Premiera 11 maja b.r. w ramach festiwalu „Europa – sztuka bez granic” jest poprzedzona pokazami przedpremierowymi 18,19, 20 kwietnia oraz 2,3,4 maja.

Weronika zostaje sama

O „Kuszeniu cichej Weroniki” Roberta Musila, rozmawiają Kaja Migdałek, Karolina Sokołowska, Tomasz Nosiński i Szymon Kaczmarek.

Skąd się wziął pomysł na realizację Kuszenia cichej Weroniki Roberta Musila?

Szymon Kaczmarek: Kiedy byłem na pierwszym roku reżyserii, uczęszczałem na zajęcia do Krystiana Lupy. Mieliśmy do wyboru siedem tekstów, nad którymi mogliśmy rozpocząć pracę. Wybrałem Kuszenie… Musila. Już wtedy współpracowałem z Tomkiem i Karoliną. Pomyśleliśmy wtedy, że można by jeszcze coś zrobić z tym tekstem. W tym roku nadarzyła się okazja – Dominik Nowak zaproponował nam jego realizację w ramach Festiwalu Europa. Skorzystaliśmy z tej możliwości i trwają próby. Kuszenie cichej Weroniki to niezwykły tekst – ma w sobie jakąś tajemnicę, która sprawia, że po pierwszej lekturze nie do końca wiadomo, o co chodzi…

A o co może chodzić? Podczas próby padało wielokrotnie słowo „samotność”.

Karolina Sokołowska: Patrząc przez pryzmat postaci, którą gram, mogę powiedzieć, że jest to spektakl przede wszystkim o samotności, całej biedzie tego stanu, niemożności kochania.

S. K.: Chodzi o uchwycenie pewnego momentu przesilenia w życiu. Kuszenie cichej Weroniki to tekst o dojrzewaniu do istotnej zmiany, zapadaniu się w doświadczeniu. Kluczem do jego zrozumienia jest totalne w nim zanurzenie i przemiana, która może nas po tym spotkać.

Tomasz Nosiński: Chciałbym wiedzieć, o czym to naprawdę jest. Johannes, którego gram, pragnie zagłębić się w nieznany mu świat kobiety, konkretnie – Weroniki. Krążę wokół osoby, której nie rozumiem. Pozostaję w jej orbicie.

S. K.: Mnie się to podoba. Wyobraź sobie dwie osoby przeciwnej płci w pustej przestrzeni. Nawet jeśli nie robią nic szczególnego, jest to scena miłosna. Mężczyzna i kobieta pasują do siebie jak w matematycznej układance. Dwa razy dwa równa się cztery - to równanie jest zawsze prawdziwe, ale jest w tym jakiś podstęp. Ten sam powód, który wywołuje miłość, może doprowadzić do nienawiści. Czwórka jest zawsze czwórką, ale… Wydaje mi się, że tak myśli Musil. W przypadku Johannesa i Weroniki dzieje się podobnie.

Kaja Migdałek: Ich spotkanie jest niezwykle cenne. To, że Johannes spotyka Weronikę pozwala mu zaistnieć na nowo i skonfrontować się z rzeczywistością. Weronika kusi go, wprowadza w świat swojej wyobraźni i tym samym doprowadza do jego wyzwolenia – Johannes decyduje się na wyjazd. Weronika otwiera go na świat, daje mu możliwość nawiązania kontaktów z innymi ludźmi.

S. K.: Przypomnij sobie ostatnią scenę z Procesu Franza Kafki. Tuż przed śmiercią Józef K. rozpościera szeroko ręce. Jest to gest ostatniego otwarcia. Jeżeli przeprowadzimy analizę jego relacji z innymi bohaterami, to odkryjemy brak kontaktu między nimi. Trudność otwarcia się na innych jest problemem zarówno Johannesa jak i Weroniki. Każde z nich w jakiś sposób się z nim konfrontuje. Ale to Johannes robi krok w przód, Weronika natomiast próbuje, ale jej się to nie udaje.

K. M.: Weronika przegrywa, a wygrywa Johannes.

Relacja między Weroniką a Johannesem jest silnie nacechowana erotycznie…

K. S.: Tak, oboje wpadają w pułapkę ludzkiej seksualności. Ich pragnienia różnią się od siebie, blokują się wzajemnie w dążeniach do ich realizacji, co powoduje niemożność ich całkowitego zespolenia. Obydwoje mają chore wyobrażenia – jedno na temat kobiet, drugie na temat mężczyzn. Rozmijają się ze sobą.

K. M.: W tym wypadku seksualność rozdziela, a powinna łączyć.

T. N.: Paradoksalnie, w niemożliwości ich spotkania jest jakieś spełnienie. Coś podobnego możemy odnaleźć w filmie Clinta Eastwooda Co się wydarzyło w Madison County, historia miłosna głównych bohaterów streszcza się do trzech dni wspólnego życia. Ten czas może być traktowany jako całe życie, albo sposób na przeżycie reszty swoich dni. Myślę, że to, co się dzieje między Weroniką i Johannesem rzutuje na ich przyszłość. Chwile spędzone razem to takie całe życie, na całe życie.

K. S.: Tak to trzeba traktować. Spektakl powinien być radykalny, zamykać w sobie całą historię bohaterów.

Ostatecznie Johannes i Weronika podążają odrębnymi drogami.

S. K.: Tak, ale warto się czasem sparzyć, rozczarować. Trzeba zaryzykować, żeby móc coś przeżyć, zgodzić się na taki „syf”, jak cierpienie. Weronika i Johannes są wpuszczeni w szaleństwo poniżenia i cierpienia, które wzajemnie sobie zadają.

K. M.: Nie robią tego ad hoc, świadomie…

T. N.: Półświadomie. Trzeba zainscenizować problem, żeby móc się do niego potem ustosunkować.

Co jest problemem Weroniki? Jej ciało?

K. S.: Właściwie tylko jedno – brak miłości. Skoro nie może być z Johannesem (nie chce z nim wyjechać), rezygnuje z niego. Weronika obserwuje swoje ciało i dostrzega, że się starzeje. W niej samej narasta wewnętrzny konflikt.

S.K.: Weronika boi się siebie, swojego starzejącego się ciała. Boi się, że niedługo zamieni się w swoją chorą ciotkę.

Wydaje się, że jest w waszej wersji Kuszenia… gra z widzami. Bohaterowie zdają sobie sprawę z ich obecności.

S. K.: Publiczność występuje w roli obserwatora, mając jednocześnie świadomość, że nim jest. Tak jest na przykład w scenie snu Weroniki, która zdaje sobie sprawę z istnienia siedzących ludzi. Jest też tak, że Weronika odprowadza Johannesa na pociąg. Oboje wychodzą na moment z teatru. Jego wyjście z tej przestrzeni jest wejściem w rzeczywistość. Można traktować teatr jako pułapkę wyobraźni, gdzie realizuje się pragnienia, przeżywa się pewne sytuacje po to, żeby móc nie doświadczać ich w życiu. Johannes odchodzi, żeby coś w nim zmienić, po to wychodzi z teatru. Widzowie też z niego wyjdą i będą musieli zrobić coś z tym, co zobaczyli.

Co się dzieje dalej z Weroniką?

S. K.: Po wyjeździe Johannesa wraca do swojego więzienia, do teatru wyobraźni, który tworzy na własny użytek. Weronika zostaje sama. Podgląda ludzi przez dziurkę od klucza. Staje się własną ciotką. Staje się nią.

Añade tu comentario

Su opinión

Comparte tus pensamientos

Tu apodo:
Título:
Tu comentario:

Calificación:

 

Nadie ha dado todavía una opinión. Si quieres compartir tus propias impresiones, recomendar el objeto o para advertir a alguien por favor describir aquí.

El come2europe.eu los editores no asumir la responsabilidad de las declaraciones de los Netizens publicados en el servicio de sitios web, y se reserva el derecho a corregir, reducir o eliminar los comentarios que contengan prohibida por la ley, también reconoció ofensivamente o infringir las normas de contenido social en contra de su voluntad